چند ماه قبل ، شاید 6 یا 8 ناه قبل بود که به دیدن یک منطقه محروم رفتم. اوضاع به قدری بد بود که شبها خوابم نمیبرد. گاهی سر سفره غذای ساده هم به دهنم نمینشست. تصمیم خودم رو گرفتم. از هر راهی باید بهشون کمک میکردم. شماره کارت و توضیحاتی درباره یک خانواده نیازمند در یکی دو کانال شلوغ و پر جمعیت که عضو هستم نوشتم و خواستم که دوستان کمک کنند. در ایتدا فکر میکردم که افرادی که کمک میکنند خیلی زیاد هستند. پول هم مستقیما به دست خود شخص نیازمند میرسید و بنده صرفا ادرس رو منتقل میکردم و نه چیز دیگر. اما بعد از مدتها تبلیغ کردن هیچ کس کمک نکرد. تازه بعضی ها هم ناراحت شدند که چرا اعصابمون رو خرد میکنید.
اما من به کار خودم ادامه دادم. نهایتا یه جوری کمی تونستیم مشکلشون رو حل کنیم. اما باز هم کار مهمی انجام نشده بود.
مدتی بعد تر شاید نزدیکی های شروع مدرسه بود که باید به چند خانواده کمک میکردیم. باز هم همون رویه قبل رو در پیش گرفتیم. اینبار انتظار دفعه قبل رو نداشتم. فهمیده بودم که از افراد مدعی چیزی در نمیاد. اما به هر حال ناامید نبودم.
این روزها هم قضیه همینطوره. افرادی که ادعا دارند کمتر کمک میکنند.
اگر هم کمک کنند اونو تو بووووق میکنند .
تازه گاهی هم یقه دیگران را میگیرند که شما چرا کمک نمیکنید. مثل همون حکایت دیگ به دیگ میگه ... .
خلاصه که تجربه ارزشمندی امسال کسب کردم در این زمینه. افراد مخلص و بی اعتنا به دنیا چقدر ارزشمند و شریفند.
.....
امام جعفر صادق علیه السلام فرمودند:
عالِم هرگاه به علم خود عمل نکند، پند او از دل ها فرو غلتَد، آن گونه که باران از روی تخته سنگ فرو می غلتد.
متن حدیث:
الامام الصّادقُ علیه السلام: إنّ العالِمَ إذا لم یَعمَلْ بعِلمِهِ زَلَّت مَوعِظَتُهُ عنِ القُلوبِ کَما یَزِلُّ المَطَرُ عنِ الصَّفا.
"منیة المنیر،١٤٦- منتخب میزان الحکمة، ٦٠٠"
برچسب:
نویسنده: رها اسدیپور